Album review: Armyfatique - The Initiation
Ruim twee jaar geleden besloten de Nederlandse producers Lostsun en DJ Krylon hun krachten te bundelen in het duo Armyfatique. Eind 2008 werd hun eerste album The Initiation een feit. De twee producers hebben maar liefst zestien rappers zover gekregen hun skills aan dit album mee te geven.

Druk op play en meteen schieten honderden kogels je om de oren, Armyfatique zet meteen zwaar geschut in met deze rauwe intro. De eerste échte track Loud ‘N Clear beloofd wat, de beat is dan ook een waar juweeltje. Helaas weet rapper Mr. Metaphor niet de energie in zijn verses te leggen die een beat als deze nodig heeft, waardoor de track als geheel niet zo goed uit de veren komt. Geen slechte track maar de verwachting lag iets hoger. Trife Da God maakt het op The Game Don’t Change meteen goed met een heerlijke delivery op een simpele maar keiharde beat, rauwe hiphop voor je speakers!

Één van de betere nummers is absoluut Don’t Feel Good, het is even wennen aan de delivery van rapper Bekay maar de pure emotie in zijn stem sleept je al snel mee in het indrukwekkende verhaal over zelfmoord en dood. Het is een bekend concept waar deze track op voortborduurd, het vertellen van verhalen over al dan niet fictieve personen en de ellendige situatie waar deze in verkeren. Goed gedaan op deze!

Vervolgens gaat het album met de nummers Haze en BK South verder op de ingeslagen koers: rauwe hiphop zonder veel pretenties, ongepolijst maar goed afgewerkt met dope cuts en hooks. Rather Be Hated is een van de hoogtepunten op de plaat, een heerlijke beat die door A-Alikes perfect wordt opgepakt. Het refrein is wel heel erg simpel, maar de verses maken het helemaal goed. Daarnaast is het een relaxed nummer na al dat rauwe hiphop geweld.

Na een erg dope interlude gaat het album weer verder met het enigszins West-Coast aandoende Stuck In The Mud. Karniege is de rapper van keuze en doet dat zeer verdienstelijk. De beat is toch wat het meeste opvalt aan deze track, heel anders dan al het voorgaande op dit album in positieve zin, een lekkere afwisseling die misschien iets eerder had mogen komen.

Op het energieke The Pursuit komt Nederlandse MC Ciph Barker voorbij met een heerlijk rauwe verse. Verder is het niet een hele bijzondere track, de beat blijft helaas niet lang interessant. Op Fly Away wordt je nog even een moment gegund om bij te komen en dan is het album zo goed als voorbij.

Al met al een solide hiphop album waar de heren van Armyfatique mee komen, maar het wordt niet heel authentiek. Doordat er zoveel verschillende rappers op voorbij komen moet je steeds weer wennen aan een nieuwe stem en een nieuwe flow waardoor er minder aandacht naar de beats dreigt te gaan, en die zijn stuk voor stuk dope met hier en daar een uitschieter. Toch heeft Armyfatique zich met dit album aardig op de kaart weten te zetten. Hoewel het allemaal niet erg origineel is staan er zeker een aantal erg dope tracks op de plaat en dat maakt dit een heel aardig debuut.

Review door Jelle Zijlstra