Interviews

Woof! Woof! Ridicule geeft een show

Neem een podium met gave blacklight lichten, vier talentvolle muzikanten, een beetje theater en je krijgt de band Woof! Woof! Ridicule. Met hun knallende plaat Run Faster geeft het kwartet ons een verrassing voor een nieuw festivalseizoen. De band is namelijk niet vies van een beetje gekheid.

Woof! Woof! Ridicule geeft bandjesland een opvallend roze album met surrealistische nummers. Zo krijgen we gevoelige en swingende electro-pop, verpakt in een gek gekleurd jasje. “Het is dansbaar, maar het zijn ook gewoon liedjes die akoestisch te spelen zijn”, vertelt leadzangeres Suzanne Ypma. De nummers laten je vaak genoeg uit je dak gaan. Toch zijn er voldoende liedjes die genoeg ruimte vrij maken voor een adempauze. En dat is maar goed ook, want hun optredens spreken voor zich. “We geven graag een show”, geeft de band toe.

De leadzangeres zag de nummers al helemaal in haar hoofd afspelen. “Als ze de hele tijd in mijn hoofd zitten, dan val ik iedereen maar de hele tijd lastig met die lyrics. Zoals jou nu bijvoorbeeld.” De rest van de band lacht. Ze vertelt bedenkelijk verder: “De teksten zijn wat absurdistisch af en toe. Soms zijn het flarden en dan zie ik het voor me als een soort van filmpje.” Zo gaat de single I Run Faster over een personage dat door een achtertuin rent. En op een zeker moment ontstaat er op de achtergrond een speeltuin. De formatie weet hiermee goed een sfeer te creëren: lekker ridicuul.

Tijdens de albumpresentatie stond de zangeres verkleed in een ruimtepak voor een paar scheikundige glazen. Haar zwoele stem voerde het publiek mee. Met haar vingers tikte ze de inhoud van de glazen aan en precies op dat moment gingen er lichten aan. Een paar tonen volgden, er ontstond vervolgens muziek. Nu zit deze scheikundige installatie in alle optredens van de formatie. “Het werkt met geleiding”, verklaart bassist Peter Geraedts. “Op het moment dat je vinger het water raakt, dan gaat er een schokje richting de computer en die stuurt dan een sample aan.”

De Haagse band klinkt als een kruising tussen The Ting Tings en Moloko. ‘Woof Woof’ staat voor het gekke en ‘Ridicule’ is wat het afmaakt. Het opvallendste is dan ook de naam van de formatie. “Het is eigenlijk helemaal niet zo een diepzinnig verhaal. Er was een lijst met veel gekke namen en deze paste bij de muziek.” Dat het kwartet van een beetje gekheid houdt is maar goed ook, want bandjes schieten als paddenstoelen uit de grond. Met hun opvallende theatrale stijl, is Woof Woof! Ridicule in ieder geval een naam om te onthouden.