Met Dopamine Chamber slaat Fontaines D.C. een donkerdere, elektronischere weg in. Op het vijfde album van de Ierse band botsen meeslepende synthesizers en grootse arrangementen op teksten over verlangen, digitale verdoving en een wereld die steeds verder ontspoort.
Frontman Grian Chatten en zijn bandleden bouwen elf tracks lang aan een onheilspellende sfeer waarin plezier vooral een manier lijkt om de werkelijkheid te ontvluchten. Het optimisme van voorganger Romance heeft plaatsgemaakt voor een somberder wereldbeeld, waarin de verleiding om je af te sluiten van alle ellende voortdurend op de loer ligt. Van de dreigende opener Six Shot Morning tot de beklemmende afsluiter Intimate: achter de glanzende productie schuilt voortdurend onrust.
Ook Rosalía duikt op. Op Where Is Gone? zorgen haar stem en de orkestrale arrangementen voor een van de meest bijzondere momenten op de plaat. Het duet klinkt groots en meeslepend en laat horen hoeveel schoonheid Fontaines D.C. weet te halen uit een album dat verder wordt gedomineerd door pessimisme en vervreemding.
Met Dopamine Chamber kiest de band niet voor de gemakkelijkste weg, maar voor een meeslepende luisterervaring waarin muzikale pracht en wereldleed hand in hand gaan. Fontaines D.C. maakt van escapisme een kunstvorm en zoekt schoonheid in een wereld die langzaam vergaat.
