Columns

Zijn The Carters echt zo romantisch of worden we in de zeik genomen?

Als het gaat over het nieuwe album van Beyoncé en Jay Z heb ik volgens mij een vorm van borderline. Elke keer als ik die plaat luister, verschilt mijn mening. Op dit moment zit ik in de fase van het even niet meer weten.

Allereerst, wat een fantastisch album is Everything Is Love zeg. Elk nummer van The Carters – want zo noemt het machtigste stel van de wereld zich – is on point. Van het motown-achtige Summer tot het laid-back Friends. Ik ga er lekker op. En als ik Apeshit hoor, maak ik moves met mijn heupen waarvan ik niet eens wist dat ik ze kon. Ook over die clip kan ik wel uren praten. Een visueel hoogstandje van zes minuten op de niet minste locatie. Nee, het f*cking Louvre hebben ze afgehuurd. De mooiste schilderijen, kleding, make-up looks en dansjes komen voorbij. Een lust voor het oor en oog.

Maar als ik weer terugdenk aan Lemonade dat Beyoncé in 2016 uitgebracht, verander ik in een agressieveling. Ik ga schelden en ben opnieuw kwaad op Jay Z die vreemdging. Ik ben zelfs een beetje boos op Beyoncé zelf. Zomaar, omdat ze nu ineens een plaat met haar onbetrouwbare man heeft gemaakt.

Aan de andere kant: The Carters hebben drie super schattige kinderen en waarschijnlijk houden die twee zoveel van elkaar dat ze hun muzikale talenten gewoon weer eens wilde samenvoegen. Super romantisch. Jay Z is ook maar gewoon een man die fouten maakt en Beyoncé is ook maar gewoon een vrouw en moeder. Zie je, borderline.

Weer aan de andere kant voel ik me onwijs in de zeik genomen door het koppel. Ik zit hier helemaal ontdaan de Everything Is Love-liedjes te luisteren, terwijl The Carters lachend in het vuistje hun Tidal-moneys binnenslepen met hun handen vol diamanten ringen. Oke, ik heb Tidal niet gedownload, want het album stond net op tijd op Spotify. Maar alsnog. Soms lijkt alles wel een groot toneelstuk te zijn.

Zus Solange die ineens Jay Z aanvalt in de lift, Rachel Ray die het Instagrammetje ‘Becky with the good hair’ plaatste, Bey met Lemonade, Jay met 4:44 en nu dus een gezamenlijk album. Het klinkt als de perfecte marketingstrategie.

Misschien is Jay Z nooit vreemdgegaan. Misschien zijn ze allang gescheiden en alleen nog maar zakenpartners. Misschien, misschien, misschien. Gestoorde theorieën, strategieën en vraagtekens zullen voor altijd in mijn hoofd blijven spoken. Het antwoord gaan we toch nooit krijgen. Ach, we zijn in ieder geval een fijn hiphopalbum rijker.

Ook op Soundflow adverteren?